En dan is daar ineens de angst

Valentijnsdag. Een dag die me jaarlijks even terugbrengt naar die dag in 2012. Die dag die eigenlijk een prachtige dag had moeten zijn, omdat we de dag ervoor het hartje hadden horen kloppen van het nieuwe leven in mijn buik. Die dag dat we definitief hoorde dat het kindje niet op de goede plek was ingenesteld en dat de techniek nog niet zover was om het een stukje te verplaatsen. Die dag dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest om daar te wachten op het onvermijdelijke moment dat ze dit levend mensje uit me weg zouden snijden, omdat laten zitten voor ons beide ‘de dood’ zou betekenen.

blog en dan is daar de angst chi-pham-1060606-unsplash

Het was destijds deze gebeurtenis geweest, die als de welbekende laatste druppel, ervoor zorgde dat ik de rest van 2012 niet meer zou werken. Mijn lijf, die het na de eerste zwangerschap van onze oudste zoon al zwaar had gehad, voelde nu, na een miskraam en deze gebeurtenis, gebroken. Alles in mij stond op overleven en de enige weg die ik nog zag, was de weg naar binnen samen met heel veel rust. Dus zocht ik hulp bij een lichaamsgerichte therapeut en ik moet eerlijk zeggen dat ik me op dat moment met geen mogelijkheid kon voorstellen dat ik ooit nog weer zelf mensen zou begeleiden. “Eerst mezelf maar eens zien te helpen” was mijn motto.
Het doorleven en aanwezig blijven bij de pijn, het verdriet en de vermoeidheid en ondertussen de beste moeder zijn die ik kon zijn, was niet altijd makkelijk, maar bleek de goede weg voor herstel. Langzaam kwam de kracht en de levensvreugde weer terug in mijn lijf en leven. En in 2013 begon ik heel voorzichtig mijn werk als opsteller en coach weer op te pakken. Tot mijn verrassing kon ik het nog en leek het me zelfs natuurlijker te passen dan ervoor.

En toen was daar ineens weer die angst

Nu, Valentijnsdag, 7 jaar later. Mijn jongste meisje van 17 maanden ligt op mijn schoot te slapen, herstellend van een griep en koorts en opeens is het daar. Diezelfde angst als toen. Een enorme angst om haar te verliezen. In een kort ogenblik gaan er verschillende verhalen door mijn hoofd, tot ik mezelf en de verhalen een halt toeroep. Er is immers niks aan de hand met ons meisje wat reden is voor deze mate van ongerustheid en angst.
Het ‘gekke’ is dat het zeker niet de eerste keer is dat ze koortsig of verkouden is, want sinds ze naar de kinderopvang gaat komt ze helaas regelmatig met van alles thuis. Dat is nu eenmaal de bonus van de kinderopvang… Maar nu, op dit moment, op deze dag, riep letterlijk iedere cel in mijn lijf opeens ‘pas op, gevaar!’ Dus wat gebeurde er dan nu, anders dan die andere keren?

Het lichaam onthoudt…

Het lichaam onthoudt, slaat op en brengt bewust en onbewust herinneringen en gevoelens naar de oppervlakte. Soms zijn het voelbare herinneringen aan iets moois of verdrietigs wat we meenemen in ons leven en wat ons mede heeft gevormd tot wie we nu zijn, zonder dat er nog een actieve lading in ligt.
In sommige herinneringen is onbewust nog wel een actieve lading aanwezig van iets dat nog gezien of erkend wil worden. En die kan zomaar worden getriggerd door een op het oog onschuldige gebeurtenis in het hier en nu.
Zo gebeurde het dat in de stilte, met mijn slapende dochtertje op schoot, de herinneringen aan 7 jaar eerder aan mijn geestesoog voorbij trokken en zich vermengde met haar ziek zijn in het hier en nu. De angst een kind te verliezen, die onbewust nog altijd ergens in de diepere lagen sluimerend aanwezig was, ziet zijn kans schoon om gezien te worden en zie ik geprojecteerd op mijn dochtertje van 1 terug.

(Alleen) Je eigen lot dragen

Het is niet van haar en hoort niet bij haar. Het is aan mij en mijn verantwoordelijkheid om deze angst aan te gaan en te zien. Precies zoals ik anderen in mijn werk ook begeleid te doen. Dus wanneer ik de verhalen in mijn hoofd een halt toe heb weten te roepen, ga ik met mijn aandacht naar binnen. Waar ik adem met de angst en lucht geef aan de pijn die daar nog aanwezig is. Langzaam land ik weer in mezelf in het hier en nu op Valentijnsdag 2019. Ik zie hoe ons lieve meisje wakker wordt, met de bekende sprankeltjes in haar ogen klaar om grapjes te maken en het leven levenslustig en vol vertrouwen tegemoet te treden.

Afpellen tot de kern

Zo kennen onze levenservaringen verschillende lagen en gevoelens. Soms lijkt het dat een gebeurtenis doorleefd is en een plek heeft gekregen en dan blijkt er toch nog een laag onder te zitten die aandacht behoeft, zoals in mijn verhaal. Dat is niet erg, zolang we het niet uit de weg gaan als het zich aandient. Want eigenlijk is het steeds weer een kans om dieper te luisteren naar ons lijf, naar wat daar nog gehoord wilt worden. Een kans om dieper te zakken in onszelf en onze levensstroom vrijer te laten stromen. Als het afpellen van een ui, waarbij we steeds dichter bij de kern komen.

Terugkerende gevoelens die je overvallen?

Herken je dat, gedachten of gevoelens die je opeens kunnen overvallen, terwijl je dacht dat het doorleefd en klaar was? Ogenschijnlijk vanuit het niks zijn ze daar en nemen je mee, zonder dat je zelf nog invloed lijkt te hebben. Het stoppen van de verhalen die van hieruit automatisch lijken te starten en bij het gevoel zijn en erbij blijven, brengt je terug in contact met wat er nog gezien wil worden.
Heb je hier vragen over, of heb je een thema waar je graag eens samen dieper naar zou willen kijken? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvende kennismaking, dan kijken we samen wat het beste bij je past en wat ik daarin voor je kan betekenen.

Misschien wil je dit ook lezen

Wil je meer lezen over dit onderwerp vanuit verschillende perspectieven? Een paar jaar terug schreef ik een mooie blog over; verlies, angst en liefde, waarin ik ook meer achtergrond informatie geef. Deze lees je hier terug.

Graag ontmoet ik je.

Warme groet

Stefanie Bussing

Stefanie over het systemisch werk:
“Wat me vanaf het begin heeft geraakt in het opstellingenwerk is de eenvoud en helende werking die ervan uit kan gaan, wanneer we ons kunnen overgeven aan ‘het niet weten’. Mijn werk en specialisme weerspiegelen direct ook de reis die ik zelf ben gegaan en nog ga in het aanwezig zijn met dat wat is.”

W. http://www.stefaniebussing.nl – M. stefanie@beallyoucanbe.nl – T. 06 48 10 27 16

Stefanie Bussing is de vrouw achter Counselingpraktijk ‘Be all you can Be’. Zij begeleidt mens en organisatie in vragen rondom vrouw zijn, vitaliteit en gezondheid en in vragen rondom leven met ziekte (specifiek kanker).
Haar uitgangspunt is een vitaal leven, waarin je je volledige potentieel benut en leeft. In haar begeleiding is bewustwording een sleutel. Zij helpt mensen bij het vinden van een nieuw perspectief in situaties waarin zij zich uit het lood geslagen voelen. De ervaring leer
t dat dit helpt bij het hervinden van  de innerlijke kracht en balans en dat daardoor nieuwe mogelijkheden ontstaan.
In haar werk maakt zij onder meer gebruik van het systemisch werk van Bert Hellinger (opstellingen), Opstellingen in het lichaam (systemisch zielswerk in het lichaam), Transactionele Analyse, The Reconnection® & Reconnective Healing®, teachings van o.a. Eckhart Tolle en Adyashanti en bovenal uit het leven zelf.

Stefanie was een aantal jaren als opsteller en opleider verbonden aan de Academie voor Opstellingen 

Aangesloten bij Bewust Haarlem 

 

 

Advertenties

Hoe ik stress kreeg van ‘De week van de werkstress’

Wanneer ik op social-media de zoveelste post voorbij zie komen over de week van de werkstress, schiet er ineens door me heen dat het een gemiste kans is dat ik daar niks mee heb gedaan met mijn praktijk. In een split second na deze gedachte voel ik de stress mijn lichaam inschieten. Een gevoel van haast en moeten breidt zich uit in mijn lichaam. Ik moet hier toch iets mee? Ziekte, gezondheid en de relatie met stress, ik werk er mee en schrijf er regelmatig over. Dus hoezo is dit zo langs me geen gegaan en kan ik er nu niet alsnog iets mee doen? Een leuke aanbieding ofzo?

rawpixel-255080-unsplash blog stress nov 2018

Terwijl al deze gedachten zo door me heen flitsen, voel ik hoe de spanning zich in mijn lijf verder opbouwt.

Mijn ademhaling wordt korter, mijn kaken en schouders spannen zich aan evenals mijn middenrif. Ik neem het waar en realiseer me….dit is dus wat we doen met zijn allen!

Even los van hoe mooi het is dat we weken en dagen in een bepaald thema hullen om het onder de aandacht te brengen, gebeurt er ook iets anders.
Het wordt een hype, gecreëerd door en in de media en vanuit die hype ontstaat niet alleen aandacht voor het betreffende thema. Er gaan ook andere mechanismen werken. Het mechanisme bijvoorbeeld van erbij willen horen, en daarop volgend wat ik zelf voelde ‘als ik hier niks mee doe dan is het een gemiste kans’.
En zo komt het dat de week van de werkstress in dit geval stress oplevert bij mij. En ik denk zomaar dat ik daar niet de enige in ben, al zal de ene persoon hier vanuit zijn achtergrond gevoeliger voor zijn dan de ander.

De hype, wat er gebeurt nu?

Want wat gebeurt er in mijn ogen. In de hype -en hier kun je iedere andere hype voor in de plaats zetten- ontstaat een gevoel van nu of nooit, een gemiste kans als je er niks mee doet en daaronder in veel gevallen´dan hoor ik er niet mee bij´. Het speelt in op de behoefte om erbij te willen horen en is gestoeld op het tekortdenken. En precies deze behoefte van erbij willen horen en het tekortdenken leidt tot een stressreactie in het lichaam. Ditzelfde mechanisme wordt overigens veelvuldig toegepast in de huidige marketingstrategieën, waar mensen een ‘hot item’ krijgen voorgeschoteld in combinatie met een schaarste. Deze combinatie maakt dat mensen in de rush van de adrenaline, die hierbij vrijkomt, bijvoorbeeld een dure training aanschaffen (zelfs als het over de grens van de mogelijkheden gaat).

Het doet me ook denken aan de speelgoedhypes van vroeger op school en dat als je er niet aan meedeed, dan hoorde je er niet bij. Ditzelfde mechanisme speelt naar mijn idee ook als het gaat over het thema ‘werkstress’. Er heersen (on)geschreven regels en normen in organisaties over hoe met elkaar en het werk om te gaan. Afhankelijk van of deze normen bij jou passen of niet en hoe gevoelig je bent voor de druk die hiervan uit gaat, zal je stress ervaren en mogelijk (keer op keer) over je grenzen gaan.

Luisteren naar je lichaam als raadgever

Even terug naar mijn eigen stress-ervaring waar ik deze post mee begon. Door mijn gedachten en mijn lichaamssignalen waar te nemen in dat ene moment en er vervolgens voor mezelf uiting aan te geven, door het op te schrijven, brengt zowel mijn ademhaling als mijn lichaam tot rust. Tegelijkertijd neem ik ook waar dat er heel subtiel een staartje van die stress sluimerend aanwezig blijft. Het is dat deel van de situatie die me geraakt heeft in een oude pijn en verlangen van het kleine meisje in mij. Als ik daar contact meemaak, breidt de spanning zich uit naar mijn keel en merk ik dat dat raakt aan het delen van mijn woorden. Mag ik me wel zo uitspreken? Hoor ik er dan nog wel bij? (Dit stuk zie ik overigens veel terug bij met name de vrouwen die in mijn praktijk komen.) Het zijn oude overtuigingen (mind-fucks) die me klein houden en waar tegelijkertijd ook weer een diepere laag onder zit. Een laag die linkt naar oude niet geziene pijn van mijn ouders en verder terug.

Hoe onze stress gebonden is aan de oude pijn van onze voorouders

En zo is stress in het hier en nu, getriggerd door een situatie op het werk of elders in je leven, heel vaak gelinkt aan oudere stress in het lichaam, die als herinneringen opgeslagen liggen in onze cellen. Het zijn verborgen herinneringen van pijn over bijvoorbeeld gemiste kansen of er niet bijhoren, die vaak niet eens ons eigen leven betreffen, maar die van onze ouders of voorouders.

Hoe is het in jouw lichaam nu?

Misschien een mooi moment om nu, terwijl je dit zo leest, eens met je aandacht naar je eigen lichaam te gaan. Hoe is het daar nu? Is het ontspannen, of is je ademhaling oppervlakkiger geworden en hoe is het in de rest van je lichaam? De erkenning van het simpelweg erbij aanwezig zijn, geeft vaak al weer meer lucht.

Graag ontmoet ik je.

Warme groet

Stefanie Bussing

Stefanie over het systemisch werk:
“Wat me vanaf het begin heeft geraakt in het opstellingenwerk is de eenvoud en helende werking die ervan uit kan gaan, wanneer we ons kunnen overgeven aan ‘het niet weten’. Mijn werk en specialisme weerspiegelen direct ook de reis die ik zelf ben gegaan en nog ga in het aanwezig zijn met dat wat is.”

W. http://www.stefaniebussing.nl – M. stefanie@beallyoucanbe.nl – T. 06 48 10 27 16

Stefanie Bussing is de vrouw achter praktijk ‘Be all you can Be’. Zij is gespecialiseerd in het begeleiden van opstellingen in relatie tot ziekte en gezondheidsvragen en het blootleggen van het zielvolle perspectief daarbinnen. Het lichaam en het aanwezig zijn in het lichaam vormt voor Stefanie de basis van waaruit ze werkt. Zij gebruikt in haar begeleiding het opstellingenwerk in combinatie met lichaamswerk, een krachtige combinatie die steeds weer laat zien dat de lichaamsgerichte benadering helpt om de zielsbeweging uit de opstelling te integreren in het lichaam. Iets wat vaak direct voelbaar (en tastbaar) is voor de vraagsteller.
In haar werk maakt zij onder meer gebruik van het systemisch werk van Bert Hellinger (opstellingen), systemisch (ziels)werk via het lichaam, The Reconnection® & Reconnective Healing®, teachings van o.a. Eckhart Tolle en Adyashanti en bovenal uit het leven zelf.

Aangesloten bij Bewust Haarlem 

Het klopt altijd precies

Terwijl ik de reacties lees op mijn facebook post, over de instant manifestatie door het universum met direct 2 nieuwe aanvragen voor individuele sessies op mijn uitspraak dat ik wel weer ruimte heb voor meer individueel werk in de praktijk, realiseer ik me: ‘Het klopt altijd precies, het was de hele tijd al precies goed zoals het was’. En ik realiseerde me nog 3 andere dingen…

(1) Zoals ik tijdens de Tri-Energetic counseling training al leerde. Het is belangrijk om me uit te spreken in wat ik wil, met daarbij een duidelijke en congruente intentie. Wanneer mijn wens en intentie met elkaar overeenkomen kan het universum daarin meewerken en me dit spiegelen in de instant manifestatie, zoals ik hierboven beschreef.
(2) Het universum werkt altijd en overal mee en geeft me altijd precies datgene wat ik op dat moment nodig heb, overeenkomend met waar ik op dat moment ben. Dus ook als ik niet afgestemd en in tune ben met mezelf en mijn wens en intentie niet overeenkomen met elkaar en met wat ik werkelijk nodig heb, werkt het universum nog altijd mee. Betekent niet dat ik dat altijd leuk vind of direct zo kan zien. Vandaar waarschijnlijk dat ik het vooral opmerk op het moment (zoals nu) dat het tot mijn verrassing overeenkomt met mijn bewuste wens van het moment.
(3) In het verlengde van het voorgaande betekent dit dat vechten tegen wat is eerder tegenwerkt. Dat wanneer ik het gevoel heb dat het niet stroomt in mijn leven of werk, zoals ik het graag zou willen, het een goed idee is om in plaats van te gaan vechten, voorbij de wens van mijn hoofd en ego te kijken, naar wat mijn werkelijk dieperliggende behoefte van dat moment is. Naar dat wat ik werkelijk nodig heb en wat gezien wil worden.

´Met vechten tegen wat is, zet je de wereld op zijn kop.
Je scheidt jezelf af en zegt het eigenlijk beter te weten dan het universum.´

blog het klopt altijd precies

En dat vechten is ook mij niet vreemd. Om nog maar eens een voorbeeld te geven uit mijn eigen leven van niet zo lang geleden.

Het was deze zomer behoorlijk stil in mijn praktijk. Daar waar ik normaal in de zomer juist best veel individuele sessies heb en volle workshops van mensen die nog snel even iets willen voor de vakantie. Was het nu stil. De dagworkshop van juli kende een dieptepunt van precies 0 aanmeldingen en aanvragen voor individuele sessies waren ook tot het minpunt gedaald. Ik begreep er niks van, vond er vanalles van, werd er onrustig van en kon uiteindelijk niet anders dan het aanzien voor wat het was. Stil! Al was dat in mijn hoofd dus wel anders…

Gelukkig kwamen er gaandeweg de vakantie aanmeldingen binnen voor de nieuwe cursus van november en de intensive van half september. Dat gaf weer wat ademruimte en tevens het besef: vanaf september begint het weer te stromen…
Dat was het moment dat me iets begon te dagen in hoe het universum voor me aan het werk was om me rust, ruimte en letterlijk stilte te bieden deze 2 zomermaanden, voor tijd met mijn gezin, ontspanning en tijd om op te laden. Want, dit eerste jaar van onze jongste, de met regelmaat korte nachten, het zelf voeden, de nieuwe balans in het gezin, en dat alles in combinatie met een groeiende eigen praktijk. Het begon zijn tol te eisen in mijn fysieke lijf.

Ik was moe en vanaf begin juli trapte mijn lichaam op de rem met signalen van griep, verkoudheid en andere ongemakken. En als ik echt echt echt eerlijk was, vond ik het eigenlijk helemaal niet erg dat het zo rustig was. Vond ik het zelfs wel fijn dat die workshop niet doorging, waardoor ik onverwacht mijn zoon zelf van school kon halen op zijn laatste schooldag, zodat hij niet naar de bso hoefde. En hetzelfde gold voor mijn werkdagen tijdens de schoolvakantie. Het was eigenlijk wel heel fijn dat er geen afspraken waren en dat ik niet hoefde te rennen en te vliegen, maar even alleen in alle rust achter mijn laptop kon kruipen om te schrijven of op mijn gemak achterstallige administratie kon doen. Of, zoals op andere dagen zomaar kon beslissen om niks te doen en samen met mijn lief op de fiets naar het strand te gaan.

Maar voor het zover was dat ik dat kon zien, was de zomer al wel een eindje onderweg, moet ik eerlijk bekennen. Want mijn hoofd kakelde er regelmatig tussendoor met angstige boodschappen over de aankomende hypotheek en andere rekeningen die betaald moesten worden. Terwijl ik nu, achteraf kan zien, hoe het iedere keer precies op tijd allemaal precies goed uitkwam en dus eigenlijk de hele tijd al precies goed was zoals het was.
Het universum werkt mee, altijd en overal. Het bewijs hiervan heb ik de afgelopen 7 jaar keer op keer gekregen. De vraag is en blijft; ‘Durf ik er echt op te vertrouwen en me eraan over te geven, ook op het moment dat het spannend wordt, omdat het anders gaat dan dat ik had bedacht en ik niet kan voorzien hoe het afloopt?’

En nu is het september, alles begint weer zijn normale ritme te krijgen met school en werk. De eerste 2 cursusweekenden zijn geweest en hebben weer mooie inzichten en bewegingen aan het licht gebracht, ook als het gaat over het thema vertrouwen. En hoewel de nachten nog steeds kort zijn en op sommige dagen hun tol vergen, merk ik de afgelopen weken weer een oprecht verlangen en de ruimte om ook weer meer individueel met mensen op reis te gaan.

Dus, heb je een thema of vraag waar je dieper wilt kijken naar wat er onder de oppervlakte speelt? Voel je welkom.
Wil je liever in een groep je vraag onderzoeken? Kijk dan voor meer informatie en aankomende data van workshops en de andere events in de agenda.

Graag ontmoet ik je.

Warme groet,

Stefanie Bussing

Stefanie over het systemisch werk:
“Wat me vanaf het begin heeft geraakt in het opstellingenwerk is de eenvoud en helende werking die ervan uit kan gaan, wanneer we ons kunnen overgeven aan ‘het niet weten’. Mijn werk en specialisme weerspiegelen direct ook de reis die ik zelf ben gegaan en nog ga in het aanwezig zijn met dat wat is.”

W. http://www.stefaniebussing.nl – M. stefanie@beallyoucanbe.nl – T. 06 48 10 27 16

Stefanie Bussing is de vrouw achter Counselingpraktijk ‘Be all you can Be’. Zij begeleidt mens en organisatie in vragen rondom vrouw zijn, vitaliteit en gezondheid en in vragen rondom leven met ziekte (waaronder kanker).
Haar uitgangspunt is een vitaal leven, waarin je je volledige potentieel benut en leeft. In haar begeleiding is bewustwording een sleutel. Zij helpt mensen bij het vinden van een nieuw perspectief in situaties waarin zij zich uit het lood geslagen voelen. De ervaring leer
t dat dit helpt bij het hervinden van  de innerlijke kracht en balans en dat daardoor nieuwe mogelijkheden ontstaan.
In haar werk maakt zij onder meer gebruik van het systemisch werk van Bert Hellinger (opstellingen), Opstellingen in het lichaam (systemisch (ziels)werk in het lichaam), Transactionele Analyse, The Reconnection® & Reconnective Healing®, teachings van o.a. Eckhart Tolle en Adyashanti en bovenal uit het leven zelf.

Aangesloten bij Bewust Haarlem 

Terugblik op de workshop Familieopstellingen met Ziekte door Eva

Eva deed mee aan de workshop familieopstellingen met Ziekte op 13 juli en schreef me haar ervaring in blogvorm. Moet er gewoon van blozen… Uiteindelijk geeft het systemisch veld alle informatie, faciliteer ik alleen. Maar het is zo mooi om op deze manier bij te mogen dragen. Dankbaar! ❤

‘Terugblik op de workshop Familieopstellingen en Ziekte, met Stefanie Bussing.

Elders had ik een eerste ervaring met familieopstellingen. Dat was een bijzondere dag die mij lang bijbleef en een verrassend inzicht opleverde in de dynamiek van mijn familie. Toch had ik ook enige bedenkingen op deze dag waardoor ik geregeld ‘kweenie’ heb gedacht.

Een jaar later was ik er aan toe om weer mee te doen aan een workshop familieopstellingen. Inmiddels had ik het boek van Stefan Hausner gelezen ‘Zelfs als het me mijn leven kost’. Ik was hier zeer door geraakt waardoor ik op zoek ging naar een workshop waarbij het thema ‘Ziekte’ centraal zou staan met ervaren begeleiding. Zodoende kwam ik bij Stefanie uit.

Op de dag van de workshop kwam er ondanks mijn motivatie toch wat weerstand op. ‘Een vrij normaal gegeven’, volgens Stefanie.
Een eerste oefening met kussens was een mooie aanloop naar het werken met opstellingen.
Tijdens de introductieronde bleek dat er onder de deelnemers veel gemeenschappelijke issues speelden; hoe apart is dat!

In een opstelling kan het zichtbaar worden dat ziekte een lading kan hebben die iets met het familiesysteem te maken heeft. Een deelneemster geeft aan dat zij last heeft van vermoeidheid die het gevolg is van bijnieruitputting.
In de opstelling werden de bijnieren van deze deelneemster opgesteld door een representant. De bijnieren van de deelneemster blijken nauw verbonden te zijn met de familie-energie van de deelneemster. Voor de vraagstelster geeft deze opstelling veel helderheid over haar situatie.

In een andere opstelling is de vraagstelster een volwassen vrouw die recent een enge droom had over krokodillen en leeuwen. Zij wil aan de slag met het thema Angst.
Haar innerlijk kind wordt opgesteld door een representant. Dit innerlijke kind is een zeer angstig kind dat nauwelijks nog vitaliteit vertoont. De vraagstelster reageert geschokt door dit beeld maar door de positieve leiding van Stefanie kan ze verder met de opstelling.
Wanneer de vraagstelster dit bange kind erkent, bij dit kind gaat zitten en het kind koestert, raakt het kind niet alleen haar angst kwijt maar wordt het snel levendiger en ook sterker.
Voor de vraagstelster is dit een groots inzicht.

In vergelijking met mijn eerste ervaring op het pad van de opstellingen vond ik deze workshop een verademing!
De groep was klein en naast aandacht voor al het persoonlijke was er ook veel ruimte voor ‘licht en lucht’. Stefanie schakelt snel heen en weer tussen gevoel en verstand en weet dan meteen het juiste woord te vinden. Er was geen sprake van kleverigheid.
Stefanie stelt zich in haar begeleidende rol meer op als een actief doorgeefluik dan als een superjuf die de deelnemer zo nodig iets wil leren. Voor mensen die een ‘dingetje’ hebben rondom Autoriteit kan dat met name erg plezierig zijn!
Verder vond ik Stefanie, hartelijk en Echt.

Tot slot een citaat uit een boek van Brené Brown (De moed van imperfectie): ‘Op een liefdevolle manier je eigen verhaal onder ogen zien, is het moedigste wat je ooit zult doen’.
Stefanie vervult hierbij een rol van grote waarde! Niet langer twijfelen; gaan!
~ Eva, augustus 2014 ~’

foto van Familie Opstellingen.
De volgende Workshop Familieopstellingen: Licht op Ziekte en het leven van jouw Roeping is op zondag 31 augustus van 13:00 – 18:00 uur in de Groepspraktijk Kennemerland, Leidsevaart 396, Haarlem.
Om je aan te melden stuur je een bericht naar stefanie@beallyoucanbe.nl.

Voor meer informatie: bel/mail met Stefanie Bussing, 0648102716 / stefanie@beallyoucanbe.nl

Graag ontmoet ik je.

Hartegroet,

Stefanie

 

W. http://www.beallyoucanbe.nl – M. stefanie@beallyoucanbe.nl – T. 06 48 10 27 16

Stefanie Bussing is de vrouw achter Counselingpraktijk ‘Be all you can Be’. Zij begeleidt mens en organisatie in vragen rondom vitaliteit in werk & organisatie en in vragen rondom leven met kanker.
Haar uitgangspunt is een vitaal leven, waarin je je volledige potentieel benut en leeft. In haar begeleiding is bewustwording een sleutel. Zij helpt mensen bij het vinden van een nieuw perspectief in situaties waarin zij zich uit het lood geslagen voelen. De ervaring leer
t dat dit helpt bij het hervinden van  de innerlijke kracht en balans en dat daardoor nieuwe mogelijkheden ontstaan.
In haar werk maakt zij onder meer gebruik van het systemisch werk van Bert Hellinger (opstellingen), Transactionele Analyse, Gestalt, The Reconnection® & Reconnective Healing®, teachings van o.a. Eckhart Tolle en Adyashanti en bovenal uit het leven zelf.

Partner Platform Familieopstellingen.nl 

Aangesloten bij Bewust Haarlem 

Bespiegelingen over Verlies, Angst en Liefde

In deze post beschrijf ik mijn bespiegelingen over ‘verlies’. Wat is verlies en hoe beïnvloed het ons leven? Heeft verlies alleen een donkere kant of heeft het ook iets moois in zich? Hoe zit het met de angst om te verliezen en de impact daarvan op ons leven? De inspiratie voor deze post komt uit mijn eigen ervaringen met dit thema, ervaringen van cliënten in mijn praktijk en de wijsheden van David Kessler, Elisabeth Kübler-Ross en Bert Hellinger over dit onderwerp.

Verlies kent vele gedaanten; verlies van gezondheid, van relaties, van dierbaren, van werk, van inkomen of van iedere vorm van zekerheid die je op welk gebied dan ook dacht te hebben. Als je erover nadenkt, verliezen we eigenlijk iedere dag wel iets. Ons leven is steeds in beweging en in verandering. Dit betekent dat het leven een afwisselende stroom is van afscheid (moeten) nemen van het oude en een verwelkomen van het nieuwe in ons leven.
Sommige verliezen of veranderingen gaan geleidelijk en daardoor onopgemerkt voorbij, terwijl andere verliezen zo plotseling of groot zijn dat ze een enorme impact hebben op hoe we onszelf beleven en het leven ervaren. Het overlijden van een dierbare, of van een (ongeboren) kind, het einde van een relatie, het wegvallen van je bestaanszekerheid door ziekte of het verlies van baan of huis, het zijn allemaal momenten waarop een verlies heel duidelijk en scherp voelbaar is als crisis en als rouw.
Deze momenten tekenen ons leven en zijn vaak een keerpunt in ons leven. Het geeft een nieuw perspectief op wat we belangrijk vinden en wat niet. Het zijn ook momenten die kansen voor groei in zich hebben, al voelt het op die momenten (vaak) niet zo. Terwijl ik dit schrijf schiet de uitdrukking ‘met de voeten in de modder staan’ door mijn hoofd, gevolgd door het beeld van de lotusbloem. Een prachtige bloem die met haar wortels daadwerkelijk in de modder staat.
Durven we, net als de lotusbloem, met de voeten in de modder te staan, de pijn te voelen, te omarmen en erop te vertrouwen dat het goed komt, goed is? Dat er uit al die pijn ook iets moois kan voortkomen?

Ik herinner me nog die momenten in mijn leven waarop ik zelf afscheid moest nemen en hoe intens verdrietig ik was. Het waren momenten dat ik dacht ik dat ik er nooit meer uit zou komen, dat het verdriet me letterlijk zou verscheuren en ik eraan ten onder zou gaan. Dat als ik het zou toelaten en het helemaal zou voelen, ik mezelf zou verliezen. Die angst saboteerde de acties die ik ondernam om het verdriet een plek te geven. Iets in mij ging het liever uit de weg.
Maar er helemaal van weggaan kan niet. Op de meest onverwachte momenten is het daar opeens toch in kleinere of grotere brokken (en dat is goed). Zo had de angst om mijzelf te verliezen misschien uiteindelijk wel een grotere impact dan het verlies zelf. En zo is dat vaak.
Ik denk bijvoorbeeld aan de impact van reorganisaties op de mensen die in de organisatie werken. De onzekerheid of mensen hun baan wel of niet zullen verliezen is een enorme stressfactor die bij velen in alle facetten van hun leven doorwerkt. De onzekerheid die gepaard gaat met een mogelijk verlies, leidt tot angst om te verliezen en wanneer angst ten tonele verschijnt, verliezen we het contact met onze wortels en de levensstroom.

Elisabeth Kübler-Ross schrijft hierover: ‘Veel van wat het leven ons geeft, komt zonder dat er zorgen en angsten aan vooraf gaan. Onze angsten houden de dood niet tegen, ze houden het leven tegen. Ons leven is meer gericht op omgang met angst en de gevolgen ervan dan we zelf weten of willen toegeven. Angst is een schaduw die alles blokkeert: onze liefde, onze werkelijke gevoelens, ons geluk, ons bestaan zelf.’ (Levenslessen, p. 128)
Verderop schrijft David Kessler: ‘Al onze ingebeelde angsten hebben betrekking op het verleden of de toekomst; alleen liefde speelt zich af in de tegenwoordige tijd. Angst is altijd gebaseerd op iets wat in het verleden plaatsvond; we zijn bang voor iets wat in de toekomst zou kunnen gebeuren. In het heden leven, betekent dus leven in liefde en niet in angst. En we kunnen naar dat doel toewerken door te leren van onszelf te houden. Door onszelf van de liefde te doordringen, kunnen we beginnen onze angsten weg te wassen.’ (Levenslessen, p. 135)

Wanneer je jezelf verliest…
Angst is dus in feite de grootste oorzaak dat we onszelf verliezen. Afgesneden van de levensstroom zijn we als het ware afgesneden van onze wortels en dit leidt vroeg of laat tot het gevoel dat we onszelf zijn verloren. Druk bezig met ‘doen’, presteren en het waarborgen van zekerheid zie ik hoe veel mensen de verbinding met hun wortels verliezen, de verbinding met wie ze werkelijk zijn, met hun passie en levensmissie, met dat waar hun hart van gaat zingen. Veel van hen zijn een wandelend hoofd geworden en voelen het contact niet meer met hun gevoel, hun lichaam, hun waarden, hun eigen kracht. Laat staan dat ze de verbinding voelen met wie ze in essentie zijn. Dit geleidelijke verlies aan contact met de wortels uit zich onder andere in fysieke klachten, ziektes, een burn-out, depressie, verslaving, verlies aan zingeving of zelfvertrouwen.

De uitdrukking ‘It takes one to know one’ is hier wel op zijn plaats. Ik herken dit mechanisme zo goed, omdat ik zelf een tijdlang geen wandelend, maar rennend hoofd was. Je zou denken dat het verlies van mijn partner (16 jaar geleden) dit patroon zou doorbreken en mij met beide voeten stevig op de grond zou zetten. Maar zoals gezegd was de angst te groot om mijzelf  te verliezen en ironisch genoeg was dat precies wat er gebeurde. Ik raakte verder vervreemd van mijn lichaam, gevoel en intuïtie tot ik 9 jaar later op een kruispunt in mijn leven belandde en niet anders kon dan het roer omgooien. Aanvankelijk had ik geen idee welke kant op te gaan, wel voelde ik heel duidelijk dat dit een keerpunt in mijn leven zou zijn. Na alle opleidingen die ik had gevolgd was dit een sprong in het diepe van mijn gevoelsleven, mijn persoonlijke ontwikkeling en groei in bewustzijn. In plaats van mezelf te verliezen vond ik mezelf terug. 

Nu 7 jaar later ziet mijn leven er op alle vlakken anders uit. Ik ervaar zingeving en passie in mijn leven en de fysieke klachten die ik toen had (wekelijkse hoofdpijnaanvallen van 2 dagen) heb ik misschien nog 1 of 2 keer per jaar. Toegegeven, nog steeds kan ik in de valkuil stappen om te gaan rennen en met mijn wil te gaan duwen. Belangrijk voor mij is dat ik het nu herken als een mechanisme om ergens van weg te willen en dat ik vervolgens een keuze heb. De vraag die ik me op dit soort momenten stel is: ‘welke pijn of angst wil ik niet voelen, wat duw ik weg, waar wil ik me niet aan overgeven?’ Want meestal is angst er de oorzaak van dat we uit verbinding raken met onszelf en terugvallen in oude patronen.

Gelukkig zijn we dus niet ´echt´ onszelf kwijt. Wel verliezen we het contact met onszelf en de diepere levensstroom waarmee we verbonden zijn. Het mooie is dat hoe vaak je de verbinding ook verliest, je de verbinding altijd weer opnieuw kan aangaan (net zoals je die oude vriend weer kan bellen waarmee je het contact was verloren). Eenmaal weer in verbinding zul je de diepere levensstroom herkennen en datgene wat niet werkelijk bij je past zal wegvallen. Soms gaat dit geleidelijk en zijn het bewuste keuzes die je maakt, en soms komt de crisis of het verlies eerst en ontstaat vanuit dat punt een vernieuwd contact met jezelf.

De weg tussen de 2 deuren…
Een bekend spreekwoord luidt; ‘als er ergens een deur dichtgaat, opent er zich weer een andere’. Dit heb ik zelf ook zo mogen ervaren. Alleen, zoals gezegd hierboven, tussen die 2 deuren is een weg te gaan. Doorgaans hebben we tijd nodig om te rouwen en te aanvaarden dat die ene deur gesloten is voor we ons kunnen openstellen voor datgene dat achter de volgende deur klaarstaat om zich aan ons te ontvouwen.
Elisabeth Kübler-Ross heeft met de 5 fasen van rouw inhoud gegeven aan de weg tussen deze 2 deuren. Zij geeft aan dat een verlies altijd gevolgd wordt door fasen van; ontkenning, woede, onderhandeling, depressie en aanvaarding. Deze fasen kunnen chronologisch op elkaar volgen, maar dit hoeft niet. Iemand kan ook heen en weer bewegen tussen 2 of meerdere fasen alvorens er een gevoel van aanvaarding plaats kan vinden. De tijd die dit neemt is dan ook voor iedereen verschillend. David Kessler voegde er nog een 6e fase aan toe, de fase van betekenisgeving (meaning).

Gaandeweg mijn eigen (meer recente) verlieservaringen heb ik geleerd hoe belangrijk het is om bewust stil te staan bij het verdriet, bij de rouw. Hier ruimte voor te maken en om het verlies in de ogen te kijken, het werkelijk te zien zonder het te willen forceren. Duwen met onze ‘wil’ heeft namelijk geen zin en geloof me ik heb het geprobeerd. Dit proces volgt zijn eigen ritme, is niet aan een vaste tijd gebonden en is niet te sturen met onze rationele mind (je kent het misschien, de verstandige stem in je hoofd die zegt ‘het is goed voor je om nu die en die therapie te gaan volgen of dat en dat te gaan doen’). Het gaat niet om ‘doen’, het gaat om ‘zijn’, waarbij ‘overgave’ het sleutelwoord lijkt (iets dat van nature niet te forceren is).
Uiteindelijk merkte ik, mede door de familieopstellingen, dat door een verlies werkelijk te zien, er contact mee te maken en er simpelweg bij te zijn, in plaats van ertegen te vechten of ervan weg te vluchten, er rust ontstaat. Het verlies neemt als het ware zijn eigen plek in, in het familiesysteem, waardoor de levensstroom weer verder kan stromen. Zo ontstaat er ruimte om de volgende deur te kunnen openen en te ontvangen wat het leven nog te bieden heeft.

In mijn beleving is het ook als het afpellen van de rokken van een ui. Bij iedere nieuwe laag doorleef je in meer of mindere mate opnieuw de 5 stadia met aan het einde een nieuw bewustzijn over de diepere betekenis of impact van diezelfde gebeurtenis.

Verlies vanuit systemisch perspectief…
Het is niet alleen belangrijk voor onszelf dat een ervaren verlies zijn plek krijgt, ook voor de generaties na ons is het van belang. Hierboven benoemde ik al even het systemisch werk. Bert Hellinger benoemt in de familieopstellingen drie wetten. Één daarvan is dat alles gezien wil worden en zijn eigen plek heeft. Op het moment dat bijvoorbeeld een miskraam of overlijden van een dierbare wordt ontkent (en de andere 4 fasen van Kübler-Ross dus niet worden doorleefd) is de kans groot dat het verlies in een volgende generatie opnieuw zichtbaar wordt.
Kinderen staan nog zo open dat zij haarfijn aanvoelen wanneer er conflicten zijn of verdriet is. Zij hebben van nature de neiging om de harmonie te herstellen, de liefde (de levensstroom) weer te laten stromen. Zij ´doen´ dit door zich te identificeren met datgene dat niet gezien wordt en gaan op de plek staan van dat wat gezien moet worden. Zo raken zij als het ware verstrikt met het verlies uit de generatie ervoor, waardoor het zich herhaald. Soms is de herhaling zo precies dat eenzelfde gebeurtenis (bijvoorbeeld een overlijden, ziekte of miskraam) zich zelfs op dezelfde leeftijd herhaald in een volgende generatie. Wanneer in een familieopstelling dit verlies werkelijk gezien wordt door de persoon in de familie die het verlies destijds heeft ervaren, kan er rust in het systeem komen en de levensstroom weer vrij stromen. De persoon die verstrikt was in het verlies van een eerdere generatie kan zijn eigen plek in het familiesysteem innemen en zal merken dat oude (belemmerende) patronen en emoties zich gaan oplossen.

Wat we daadwerkelijk verliezen, daar hebben we vaak geen invloed op. Waar we wel invloed op hebben is hoe we met een feitelijk of dreigend verlies omgaan, welk perspectief we kiezen; angst of liefde.

Geweldig als je deze blog door wilt sturen naar andere mensen voor wie dit wellicht interessant is.

Hartegroet, Stefanie

W. http://www.beallyoucanbe.nl – M. stefanie@beallyoucanbe.nl – T. 06 48 10 27 16 Stefanie Bussing is de vrouw achter Counselingpraktijk ‘Be all you can Be’. Zij begeleidt mens en organisatie in vragen rondom vitaliteit in werk & organisatie en in vragen rondom leven met kanker. Haar uitgangspunt is een vitaal leven, waarin je je volledige potentieel benut en leeft. In haar begeleiding is bewustwording een sleutel. Zij helpt mensen bij het vinden van een nieuw perspectief in situaties waarin zij zich uit het lood geslagen voelen. De ervaring leert dat dit helpt bij het hervinden van  de innerlijke kracht en balans en dat daardoor nieuwe mogelijkheden ontstaan. In haar werk maakt zij onder meer gebruik van het systemisch werk van Bert Hellinger (opstellingen), Transactionele Analyse, Gestalt, The Reconnection® & Reconnective Healing®, teachings van o.a. Eckhart Tolle en Adyashanti en bovenal uit het leven zelf.

Partner bij Academie voor Familieopstellingen (van 2014 – december 2017)

Aangesloten bij Bewust Haarlem http://www.bewusthaarlem.nl